Oyuncunun hatırladığı dünya, büyük haritadan önce ışık, ses ve küçük çevre hikâyeleriyle kurulur.
Atmosfer, oyuncuya uzun açıklamalar yapmadan dünyanın geçmişini ve bugününü hissettiren görünmez anlatıcıdır.
Mekânın hafızası
Yıpranmış yüzeyler, terk edilmiş eşyalar ve uzaktaki bir ışık kaynağı oyuncuya burada daha önce ne yaşandığını düşündürür.
Ritim ve sessizlik
Sürekli aksiyon yerine nefes alan bölgeler kurmak, keşfi ödüllendirir ve güçlü anların etkisini artırır.
Yön gösteren ışık
Renk ve kontrast yalnız estetik değildir; oyuncunun bakışını hedefe taşır ve çevreyi okunur kılar.